ریتم را در یک تعریف کلی می توان "احساس حرکت در موسیقی"  دانست که تا کیدی قابل ملاحظه بر نظم،نظمی تکراری و دورانی دارد،ونیز اختلاف قوت و ضعف ضرب ها از آن درک می شود.دو عامل مزبور(نظم و اختلاف) در بسیاری از پدیده های طبیعی،مانند تنفس (دوره منظم "دم و باز دم"،و اختلاف میان آن دو)،ضربا ن قلب (انقباض و انبساط آن)،حرکت آب دریا (جزر ومد)، ودوره های چند زمانه مانند دوره شبانه روز،گردش سال.. وغیره دیده می شود.

ریتم وتغیرات زیر و بمی صداها دو عامل تجزیه پذیر در ملودی هستند،که اولی به معنی "حرکت در زمان"  و دومی  "حرکت در فاصله" (بین نت های زیر وبم) است.

هر ملودی می توان به دو عامل ساختاری استخوان بندی ریتمیک و خط واصل صداهای زیر و بم تجزیه کرد.اما در هر حال هر یک از این دو جنبه،بر جنبه دیگر تاثیری سازمان دهنده دارد؛ چنان که می توان گاه یک ملودی واحد را با دو الگوی دورانی ریتم تنظیم کرد.همچنین ممکن است دو ملودی از نظر زیر و بمی صداها متفاوت ولی از نظر الگوی ریتم یک جور باشند و" مفهوم بیانی " در آن دو متفاوت باشد.

کسی که بر اثر تمرین یا در نتیجه استعداد طبیعی،دارای گوش حساسی شده است،اختلاف تاکید در اصوات موسیقی را به سادگی و روشنی درک می کند.ولی هر انسان (یا حتی برخی حیوانات) تا اندازه ای از الگوی ریتمیک،یا دوره های تکراری ضرب های موسیقی تاثیر می گیرد.تقریبا هر کس قادر است گام های خود را در زمان راه رفتن با ضربه های یک قطعه مارش منطبق کند،یا هر کس می تواند در لحظه شنیدن یک موسیقی ضرب بگیرد.اما درکی دقیق تر از ریتم موسیقی را شاید بتوان با ادای یک کلمه در نظر مجسم ساخت.مثلا کلمه "فردا" دارای دو هجاست و به نظر میرسد که هجای دوم (- دا) موکد تر از هجای نخست (فر -) باشد.هر گاه بخواهیم این این کلمه را به آواز سر دهیم،راه درست این است که هجای (فر -) بر روی ضرب ضعیف ، و هجای (- دا) بر ضرب قوی قرار گیرد. کار بعدی شاید این باشد که به فاصله نت ها یا زیر و بمی آن ها توجه شود.یعنی هجای نخست با صدایی بم تر و هجای دوم با صدایی زیر تر سروده شود.حرکت در" فاصله " در واقع " حرکت در زمان " را تقویت می کند.