سازهای موسیقی به گروه های مختلف تقسیم می شوند و هر یک به شیوه یی خاص صوتی موسیقایی تولید می کند،یعنی "جسم مرتعش" در هر گروه و طرز مرتعش شدن آن با گروه دیگر تفاوت دارد.

گروه اول،سازهای زهی (Cordophones) هستند که به وسیله چکش زدن روی سیم ها (مانند پیانو و سنتور) یا بر اثر مالش آرشه روی سیم ها (مانند انواع ویولون ها = سازهای زهی آرشه ای) یا با زخمه زدن به سیم ها (مانند تار،عود،قانون،و غیره =سازهای زهی زخمه ای) به صدا در می آیند.هر اندازه سیم دراز تر باشد،صوت حاصل بم تر است.

گروه دوم،سازهای بادی (Aerophones) هستند که به سه دسته بی زبانه (مانند ترومپت ها،سازهای مسی) ، تک زبانه (مانند کلارینت) و دو زبانه (مانند اوبوا،کرآنگله، فاگوت و ...) تقسیم می شوند.هوای بیرون بر اثر بر هم خوردن لب ها و لرزش آنها (در سازهای بی زبانه) یا با به صدا در آوردن یک یا دو زبانه،هوای داخلی لوله را به ارتعاش در می آورد و تولید صدا (صوت) می کند.در ساز "ارگ کلیسا" که در آن برای هر صدا یک یا دو لوله صوتی تعبیه شده،هوا به وسیله تلمبه های مکانیکی یا الکتریکی،به داخل یک یا چند لوله وارد می شود و یک یا چند صدا تولید می کند.در سازهای بادی،هر اندازه لوله دراز تر و قطور تر باشد،صوت حاصل بم تر است.

گروه سوم،سازهای کوبه ای (Membranophones) هستند که تولید صدا در آنها به یاری ضربه های چکش وار یا تلنگر انگشت روی پوسته ای صورت می گیرد که بر روی کاسه ای ته بسته یا ته باز کشیده شده است (مانند تیمپانی،تمبک و...). گاه ضربه چکش روی قرصی مسی یا نوارهای چوبی یا فلزی (مانند سنج ، کسیلوفون و ...) تولید صدا می کند.

گونه ای دیگر از گروه سوم ، با به هم کوبیدن دو قطعه سازی کمابیش هم شکل ، صوتی زنگ دار یا خشک ایجاد می کند (مانند سنج دوتایی ، قاشقک و...).