مفهوم ساده این واژه،سرعت اجرای یک قطعه موسیقی (یا قسمتی از آن) است که از بسیار بسیار کند تا بسیار بسیار تند گسترش می یابد.نشانه های تمپو در این طیف عبارتند از "لارگو" ، "آداجیو" ، "آندانته" ، "مدراتو" ، "الگرو" ، "پرست و" ، و "پرس تی سیمو".

آهنگ ساز در صورت تمایل می تواند با نظامی دقیق تر،سرعت اجرای اثر خود را به یاری نشانه هایی که آنها را باید "نشانه های مترونوم" نامید،تعیین کند.مثلا این نشانه «M.M 100  =13» به این معناست که هر دیرند سیاه (13) باید 100/1  دقیقه طول بکشد.نشانه های مترونوم،عملا از M.M.50  تا M.M.120  در اجرای آثار به کار گرفته می شوند.

سرعت های میان 60 تا 80  معرف سرعت عادی،نه تند و نه کند است که بر بسیاری از ضربه ها در طبیعت (انسانی)،مانند راه رفتن و ضربان قلب، منطبق است.سرعت اجرا یکی از عواملی است که نقش مهمی در "بیان" موسیقی ایفا می کند.از این رو پژوهش درباره "تمپوی درست" این یا آن قطعه تقریبا همیشه یکی از بحث های قابل توجه میان موسیقی دانان (نوازندگان،رهبران ارکستر،سرایندگان) وشنوندگان (و بیشتر منتقدان) بوده است،که در آن به جزئیاتی از عوامل خارجی مانند بزرگی و کوچکی و "تاب و بازتاب" (Reverberation) سالن کنسرت،رنگ های صوتی سازها،حجم ارکستر،و زمان و شان نزول آهنگ مورد بحث،توجه می شده است.این تعبیر های جزیی البته به جز آن اختلاف نظرهایی است که درباره تفاوت اجراهای گوناگون یک اثر معمولا میان اجرا کنندگان پیش می آید.آنها یکدیگر را متهم می کنند که "مفهوم اثر درک نشده است،تمپو را تند یا کند گرفته اند،... و غیره" که این اتهام به هیچ رو کمتر از اتهام هایی درباره "جمله بندی" و "ترکیب ارکستر" نیست.