.................................

با من بگو

با من از شکستن  سیاهی  شبا  بگو                   از شمیم  جنگل و خوندن  بلبلا  بگو

از همون خاطره که همیشه دلتنگ اونم                  بگو از لطافت دلای  بی  ریا   بگو

با  من و نگاه  من غریبگی  نکن  بیا                       واسه یک بار که شده یه حرف آشنا بگو

واسه این شب زده از یه رنگی و صفا بگو                ای همیشه موندنی ز موندن و وفا بگو

منم و  ستاره  و یه آسمون  هوای  تو                    با من از خلوت این شبای بی صدا بگو

وقتی همراه منی سکوتو هدیه کن به من               وقتی دلتنگ توام  از تب لحظه ها  بگو

تو یه  دنیا  غزلی  یه  عالمه  واژه ی  نو                  نازنین یه واژه هم از من بی نوا  بگو

واسه این شب زده از یه رنگی و صفا بگو                ای همیشه موندنی ز موندن و وفا بگو

                                             .................................

حادثه

بیا و دستاتو بذار تو دستای خسته ی من                  طلوع خورشیدمونو با هم تماشا بکنیم

بیا تا باز با هم باشیم تو لحظه های بی کسی           بیا  تا راز  کشتن بلبلو   افشا  بکنیم

وقتی که روز به شب رسید جغدا که فریاد کشیدن       گنجشکای  بی گناه رو ز حادثه خبر کنیم

بیا  نذاریم  لاله ها زیر تگرگا بمیرن                            سینه های زخمی مونو با هم دیگه سپر کنیم

وقتی که شب سحرمی شه خروس که آوازمی خونه    واسه پرنده های صبح بیا تا دونه بپاشیم

ببین که بلبل دلا غم می خونه توی قفس                  بیا کمک کنیم بهم قفس رو از هم بپاشیم

تو دفتر نقاشی مون ویرونه هامونو ببین                     بیا روی دیواراشون شکل یه فریاد بکشیم

آسمون زندگی مون پر شده از ابر سیاه                     بیا روی ابر سیاه حادثه باد بکشیم

                                             .................................

زوال

یافتم خلوتگهی من در میان دود و دم

                                                             کنج دنج یک اتاق و در تماشای عدم

کودکی دیدم که محو است در موج خیال

                                                             مادری دیدم که کم کم میرود سوی زوال

تا که کودک ذره ای طعم محبت را چشید

                                                             ناگهان دستی رسید و خنده اش بر گل کشید

مادر بیمار او را سرنوشت از او گرفت

                                                             وه چه بی رحم است دست وحشی خاک خرفت

سرد و غمگین شد ز دست سرنوشت و روزگار

                                                             ناله ای غمناک سر داد سوی کردگار

گفت آن کودک خدایا ای خدای مهربان

                                                             آیا تو گفتی که چنین باشد سزای بی کسان

مدتی اندک گذشت و چشم خاک پر غرور

                                                             آمد و جان پدر را نیز با خود بردش به گور

طعم زهر بی پناهی ها لبانش تلخ کرد

                                                             آه آیا چه میخواهد از این کودک شب بی رحم سرد

کودک رنجور و تنها گوشه ای رفت و نشست

                                                             دید ناگه کودکی را کز خیابان می گذشت

دست مردی دست آن کودک را به گرمی می فشرد

                                                             ذهن یک زن آرزوهایش را برایش می شمرد

زیر لب گفت این چه تبعیضی ست بین ما دوتا

                                                             آیا نه اینکه ما همه هستیم مخلوق خدا

او چرا در اینهمه آآسایش و مهر و صفاست

                                                             محنتی هم در جهان گر هست آنهم سوی ماست

پیرمردی حال او را چون چنین آشفته دید

                                                             سوی کودک آمد و او را در آغوشش کشید

دانه های اشک او را با مهربانی پاک کرد

                                                             دانه های درد روی گونه های خشک و سرد

گفت ای نو غنچه ی بشکفته در دنیای پست

                                                             این حکایت قصه ی "جام می و خون دل" است

چون تو بس پرسیدندو اما معما حل نشد

                                                             حاصلی حاصل نگشت از آن چه گشت و این چه شد

آن یکی در کثرت است و موهبت های کثیر

                                                             وین یکی از گردش گردون همیشه نیمه سیر

او هم آغوش بهار است و گل و لبخند و ماه

                                                             دیگری برگ خزانی بی گنه در جوی آه

این معما حل نگشت و حل نگردد بعد از این

                                                             خاطرت را پس میازار و مکن دل را حزین

این دو روز زندگی آنی گذر خواهد نمود

                                                             از غم بیهوده خوردن جان من ما را چه سود

                                             .................................

دنیام مال تو

گل زیبای منی تموم دنیام مال ت                          تو که فردای منی امروز و فردام مال تو

میمیرم بدون تو عزیز دلنازک من                            شب و روز بیادتم هق هق شبهام مال تو

هر چی که ستاره هست  نذر نگاهت میکنم           خورشیدو میارم و چراغ راهت میکنم

ماه ناز آسمون فدای اون ناز چشات                       واسه آروم شدنت دنیا رو ساکت میکنم

سرخی لباتو من به صدتا دنیا نمیدم                      مشکی چشاتو به تموم شبها نمیدم

توی دنیا غیر تو همه غریبه ن واسه من                  تو دلم به غیر تو هیچکسی رو را نمیدم

ترانه سرا: فرجاد