صدا از نظر یک موسیقیدان وتا آنجا که در بحث تئوری موسیقی به بررسی آن پرداخته میشود،دارای مشخصه های زیر است:

نواک(زیری وبمی)- دیرند- شدت- شیوش

1.نواک:صداهای موسیقایی می توانند در سطح های مختلف زیروبمی حاصل شوند،مثلا می دانیم که صدای اصلی مردان از صدای زنان یا کودکان کلفت تر وبم تر است وصدای کودکان نسبت به صدای مردان نازک تر و زیر تراست.در ساز سنتور،سیم ها به ترتیب از پایین به بالا کوتاه تر می شوند،ونسبت به یکدیگر،از بم تر به زیر تر می روند.به طور کلی سیمهای کوتاه تر(وسبک تر)زیر تر وسیم های بلند تر(وسنگین تر)بم تر صدا می دهند.همچنین لوله صوتی سازی مانند فلوت یا نی هرقدر درازتر باشد،صوت حاصل از آن بم تر است.

2.دیرند:دیرند یعنی زمانی که هر صدای موسیقایی ادامه می یابد.یک آهنگ موسیقی از صداهایی تشکیل شده که غالبا ارزش های متفاوت زمانی دارند،یعنی بعضی کوتاه تر و بعضی کشیده ترند.مثلا اگر آرشه را مدت درازی روی سیم ویولون یا کمانچه بکشیم،صدای حاصل البته کشیده تر از صدایی است که با کشیدن آرشه به مدتی کمتر پدید می آید.

3.شدت:صداهای موسیقی ممکن است نسبت به یکدیگرضعیف تر قوی تر یا باشند.مثلا اگر با مضراب مخصوص سنتور،یک بار با ملایمت و بار دیگر به قوت روی سیم ضربه بزنیم،صدای دومی شدید تر از صدای اولی خواهد بود.

4.طنین ورنگ:صداها از نظر طنین و رنگ (شخصیت صوتی) نیز می توانند با یکدیگر متفاوت باشند.در واقع به علت رنگ صدای هر ساز است که ما صدایی را در سازی از صدای مشابه آن در ساز دیگر باز می شناسیم.رنگ صوت در صدای انسان ها نیز متفاوت است و به همین علت می توان صدای دوستی را-در حالی که حتی او را نمی بینیم-از صدای دیگری باز شناخت.(در خط موسیقی برای تعین رنگ نشانه ای وجود ندارد).